نظری کوتاه بر دیدگاه سنتی چپ از حزب کمونیست ایران

در جواب به نشریه " میلیتانت" شماره 8

سمکو نوری 

صفحه 31 نشریه میلیتانت به تاریخ 16 آبان 1386 سوالاتی را با امضای " اراده خردمند" در خود دارد که در خطاب به رفیقی به نام " حامد" نوشته شده است که گویا این رفیق " حامد"  بایستی پل ارتباطی بین رهبران حزب کمونیست ایران برای طرح این سوال باشد . غافل از اینکه در این جهان کامپیوتریزه و شبکه های اینترنتی بهم پیوسته میتوان این سوال را مستقیما طرح کرد. و نه این سوال که برخواسته از دیدگاه سنتی از حزب است که هر سوالی سوای دیدگاه ان میتواند جواب بگیرد.باید جهت روشن تر شدن مسئله این را نیزبه " میلیتانتی ها"گفت که من به مثابه عضوی از حزب کمونیست ایران و کومله، این سوال را از دیدگاه خود جواب خواهم داد اگرچه نزدیک به سه دهه از این سوال گذشته باشد.

هدف از گفتن اینکه سه دهه از این سوال گذشته این است که این سوال و برخی سوالهای دیگر که برای چپ سنتی و ناسیونالیسم در زمان نضج و شکلگیری حزب کمونیست ایران به میان میامد به دلیل درکی وارونه از حزب، به سنگ اندازی در راه شکل گیری ان میپرداختند.اما با این مقدمه کوتاه نظری بیافکنیم بر نظرات این رفیق"اراده خردمند"دراین شماره از نشریه میلیتانت. سوالات اینها هستند." اگر حزبی که نام  خود را حزب کمونیست ایران میگذارد آیا به این مفهوم نیست که آن تشکیلات به نام کمونیستهای ایران سخن میگوید و در درون جنبش کارگری ایران دارای چنان اعتباری است که قادر به سازماندهی اعتصابات و حرکتهای توده ای است؟ آیارهبران شما اطلاع ندارند که حزب بلشویک تنها موقعی خود را حزب کمونیست روسیه خطاب کرد که از اعتبار توده ای به ویژه در شوراهای کارگری برخوردار بود؟ آیا حزب شما از چنین اعتبار و نیروی سراسری کارگری برخورداراست؟اگر چنین است لطفا نشان دهید که این نیروی اجتماعی تحت رهبری حزب شما چگونه خودش را از بدو پیدایش حزب نشان داده است؟شما به چه حقی از طرف همه کمونیستها و کارگران ایران حزب اعلام کرده اید؟اگر این نام به اشتباه توسط یک ماجراجوی سیاسی به نام منصور حکمت بر شما تحمیل شده است چرا این نام را تغییر نمیدهید و خود را حزب کومله خطاب نمیکنید؟"

جنبش دانشجوئی، امیدها و پیشروی های آینده!

                                                                                                                                                                                                 فرشیدشکری

 جنبش دانشجوئی ایران دهه هاست طلایه دار مبارزه برای آزادی و برابری بمعنای دقیق کلمه است. این جنبش پیشتاز اجتماعی از بدو تولدش تا به امروز، محمل و پایگاه تفکرات انسانی، انقلابی گری، و کانون جدال با ستم ورزی و تبعیض بوده است. اگرچه بالنسبه می توان اثر و ردپای اقسام گرایشات ایدئولوژیک ( لیبرالیستی، ناسیونالیستی و ملی- مذهبی ) را در آن دید، معذالک این جنبش بیش از هر گرایش دیگری، مهر منادیان اندیشه های چپ و رادیکال را برخود دارد.

سراسر تاریخ و کارنامۀ زرین آن مالا مال از جانفشانی، ایثار و از خود گذشتگی چندین نسل از مبارزین چپ و کمونیست می باشد. بیش از نیم قرن رو در روئی خستگی ناپذیر با دیکتاتورها و مستبدین، رزم بی امان با شب پرستان و مرتجعین، ایستادگی در برابر زورمداران، پیکار برای برسمیت شناخته شدن آزادی های سیاسی و حقوق دموکراتیک در ایران، حکایت از حضور مستمر و بلاانقطاع قشر آگاه دانشجو در گسترۀ تقابلات سیاسی کشور دارد.

همآهنگ ساختن و رهبری خیزش های توده ای از دهۀ سی تا انقلاب پنجاه و هفت، شراکت درتأسیس احزاب مترقی و جریانات چریکی، انتقال دانش سیاسی، بسط باورهای پیشرو (روشنگری) از بارزترین عرصه های کار و فعالیت چالشگران چپ دانشجوئی طی سالیان متمادی محسوب می گردد.

گفتگو با امید منتظری از دانشجویان چپ دانشگاه علامه طباطبایی درباره بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک

تحلیل هفته: جنبش دانشجویی در آغاز سال تحصیلی

اخبار جنبش های اجتماعی

http://avayedigar.com/Program%20Pages/22Aban86/22Aban86.htm

نگاهي به مبارزات کارگران نيشکر هفت تپه

بهمن ماندگار

درباره ي مبارزات کارگران نيشکر هقت تپه

شرکت طرح نيشکر هفت تپه که حدود 48 سال پيش توسط شرکت هاي امريکايي ساخته شد اولين توليد کننده شکر از نيشکر، در ايران است و تاكنون ۴۵ دوره بهره برداري را پشت سر گذاشته.(1) اين کارخانه به دليل تخريب شديد در جريان بمباران هاي ارتش عراق براي مدتي تعطيل بود، اما پس از اين دوره مجددا توليد را از سر گرفت. طي نيم قرن کارگران نيشكر هفت تپه، نسل به نسل، در مقابل سرمايه داران و دولت سركوبگر حاميشان قد علم کرده اند تا عليه شرايط سخت كار، عدم پرداخت حقوق معوقه و ... اعتراض کنند.(2)

اين شرکت که زير مجموعه ي وزارت جهاد كشاورزي داراي 5 هزار نفر کارگر است،(3) از اين ميان حدود سه هزار نفر(60 درصد کارگران شرکت) از طريق قراردادهاي موقت مشغول به کار هستند. در بعضي موارد اين کارگران موقت حدود 15 سال سابقه ي کار دارند اما هنوز به استخدام رسمي شرکت در نيامده اند. کارگران اين شرکت روزانه 11 ساعت مشغول کارند حال آن که بيشتر کارهايي که توسط کارگران اين شرکت انجام مي شود جزء مشاغل سخت و زيان آور محسوب مي شود(4) و مطابق قانون ساعات کاري بايد به 6 ساعت در روز کاهش پيدا کند. کار کردن به ميزان دو برابر استانداردهاي توانايي فيزيکي انسان، در واقع سلاخي کارگران اين شرکت است. از سوي ديگر مطابق قانون کارگراني که مشغول انجام کارهاي سخت و زيان آور هستند اين شانس را دارند تا از مزاياي 20 سال به جاي 30 کار استفاده کنند که اين طرح هم علي رغم ابلاغيه ي دولت در شرکت اجرا نمي شود. گرماي شديد هوا در منطقه ي خوزستان و آلودگي صوتي بالاتر از حد استاندارد، فشار جسمي و روحي شديدي به کارگران وارد مي کند. شرکت در قبال اين فشار شديد ماهانه دو هزار تومان بابت سختي کار و 2500 تومان بابت شرايط بد آب و هوايي پرداخت مي کند! يعني فشاري که به کارگران وارد مي شود با مقداري پول که به مراتب کمتر از هزينه ي خريد يک کيلو گوشت است جبران مي شود؟!

بیانیه چپ شورایی درباره وقایع اخیر دانشگاه ها

دانشجویان چپ شورایی دانشگاه علامه طباطبائی

جایگاه سفر پوتین به تهران

 در کشمکش های بین ایران و آمریکا

هلمت احمدیان

سفر بوتین به ایران، برای شرکت در اجلاس سران پنج کشور ساحل دریای حزر (روسیه، ایران، آذربایجان، قریقزستان و ترکمنستان) ظاهرا نظام حقوقی دریای خزر و روابط و سهم 5 کشور حاشیه آن را بهانه داشت، در حالیکه اهداف فراتری از این اجلاس را در خود مستتر داشت.

در این اجلاس مسئله سرنوشت دریای خزر اگر چه از سطح بیان گرایش و تمایلات هر یک از طرفین فراتر نرفت و به هیچ توافق یا تصمیم جدیدی پبرامون سهم و نحوه استفاده ار این دریا بین نمایندگان این پنج دولت نانجامید، اما مسئله سهم ایران در این رابطه به مرکز توجه و محور گرایشات مختلف ناسیونالیسم ایرانی در اپوزیسیون تبدیل شد و سر و صدای سخنگویان آنها را بلند کرد.  

اگر چه ناسیونالیسم ایرانی، همواره همه دریای خزر را همچون بخشی طبیعی از نقشه جغرافیایی ایران ترسیم کرده است، اما این ادعا چه در گذشته و چه اکنون، نه در هیچ تقسیم بندی جغرافیایی و نه از جنبه بهره برداری و استفاده از آن، تناسبی با این ژست خودبزگ بینانه نداشته است. در دوران جنگ سرد تنها ایران و اتحاد شوروی صاحب این دریا بودند. بعد از فروپاشی شوروی این دریا سه صاحب مستقل دیگر نیز پیدا کرد و پنج کشور حاشیه آن با هم مطابق «توافقاتی» صاحب این دریا شدند. هر چند این پنچ کشور گام هایی روی چند و چون و تنظیم روابط فی مابین شان برداشته اند، منتهی میزان بهره برداری از این دریا چه آنزمان که اسما تنها دو کشور ایران و روسیه صاحب آن بودند و چه اکنون که سه کشور قرقیزستان، آذربایجان و ترکمنستان هم به این جمع پیوسته اند، هیچگاه یکدست نبوده است. در عالم واقعی رژیم های ایران در گذشته و حال علیرغم فیگوری که با آن ظاهر شده اند، در عمل قدرت بهره گیری بسیاری اندکی را نسبت به همسایه های دیگر این دریا داشته اند و استفاده شان از این دریا در سطح بسیار محدود شیلات بوده است. جمهوری اسلامی ایران، خواهان 20 درصد سهم رسمی است، اما عملا توانایی استفاده ار 10 تا 13 درصد از آن را ندارد.

مرافعه و چانه زنی روی تقسیم دریا بصورت مساوی بین پنج کشور و یا بر اساس طول مرز مشترک کشورها بر روی این دریا، قبل از اینکه مبتی بر موقعیت و بهره گیری رژیم های ایران در گذشته و حال، بر این دریا تاکید داشته باشد، قبل از اینکه به تنظیم روابطی منطقی و صلح آمیز بر همه طرف های ذینفع در این دریا استوار باشد و یا قبل از اینکه به منافع مردم زحمتکش این مناطق ربط پیدا کند، دستمایه سواستفاده گرایشات ملی گرایانه  و عظمت طبانه آنها است.

وقتی کارگران، کارخانه را کنترل می کنند

فشرده ای از گفتگوی رادیو همبستگی با ابراهیم علیزاده

 دبير اول کومه له و عضو کميته اجرائی حزب کمونيست ایران

درباره مسائل مختلف سیاسی در ارتباط با ایران، کردستان و ...

رادیو همبستگی نخست از ابراهیم علیزاده در رابطه با اوضاع سیاسی ایران می پرسد: در حالی که جمهوری اسلامی سیاست های هارتری در پیش گرفته، مهم ترین وظیفه اپوزیسیون چپ و رادیکال سرنگونی طلب در این دوره کدام هاست؟

ابراهیم علیزاده در پاسخ می گوید: نارضایتی و نفرت از رژیم جمهوری اسلامی در همه جای این کشور موج می زند و رژیم حاکم هم نقطه قوت های و هم نقطه ضعف های جنبش های توده ای در ایران را به خوبی می شناسد. اگر چه این رژیم نمی تواند ایران را به شرایط دهه 60 شمسی برگرداند، ولی در عین حال هنوز از ظرفیت های بالایی برای سرکوب برخوردار است و برای مراحل مختلف و حالت های مختلفی که پیش خواهد آمد تدارک دیده است. به عنوان مثال ذخیره های پولی رژیم اگر نمی تواند  اقتصاد این کشور را توسعه بدهد که هیچ، به بلای جانش هم تبدیل شده است، ولی در عوض می تواند در دوره های بحرانی قشری از مزدوران و چماق بدستان بسیجی را با آن سیر و تجهیز کند و به جان مردم بیندازد. این ظرفیت سرکوبگری را تنها با بکار گرفتن ظرفیت های اجتماعی جنبش های توده ای می توان خنثی کرد.

رادیو همبستگی در ادامه می پرسد در چنین صورتی مهمترین وظایف اپوزیسیون چپ و رادیکال سرنگون طلب در این دوره کدام هاست؟

ابراهیم علیزاده در پاسخ می گوید: مشکل اساسی در ناهماهنگی و پراکندگی ها در درون جنبش های اجتماعی موجود است. فعالیت های جریان رادیکال و چپ هم قاعدتا بایستی بر همین نقطه متمرک  بشوند. این جویبارها بایستی به هم بپیوندند تا به رود خروشانی تبدیل گردند. یک اعتصاب تا وقتی که محلی است، تا وقتی که در ارتباط با اعتصابات و اعتراضات دیگر قرار نگرفته است، به ناچار صنفی و محدود خواهد بود، ولی همین اعتصابات پراکنده صنفی هم اگر هم زمان صورت بگیرند، عملا به اهرمهای سیاسی قدرتمندی تبدیل می شوند. واضح است که این کار با سازماندهی صورت خواهد گرفت. کارگران ایران به مراکز قدرت سراسری خودشان احتیاج دارند. از اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه به تنهایی انتظار معجزه ای نمی توان داشت، ولی یک اتحادیه یا سندیکا سراسری که در دل همین مبارزات پراکنده کنونی کارگران هم می توانند شکل بگیرند، ابعاد بسیار فراتری به این اعتراضات خواهند داد. بنابراین به نظر من مهمترین وظیفه هماهنگ کردن تلاشها در این زمینه است. انعطاف نشان دادن، با سعه صدر به اختلافات درون جنبش های اجتماعی موجود برخورد کردن، اگر در خدمت فایق آمدن بر این پراکندگی باشد، جای خودش را دارد.

تجارب انقلاب اکتبر 1917 روسیه را زنده نگاه داریم!

بهرام رحمانی

وقتی كه سرمايه، ترور می كند 

جمعی از فعالين كارگری  

   شنيدن خبر ترور مجيد حميدي از فعالان كارگري در شهر سنندج توسط جوخه مرگ رژيم سرمايه و جهل، خشم همه كارگران مبارز و آگاه، همه رزمندگان راه و آرمان طبقه كارگر، همه آزاديخواهان و استبداد ستيزان را برانگيخته است. اينك مجيد حميدي كه مبارزه حق طلبانه خود را از طريق كميته هماهنگي به پيش مي برد،  با مرگ دست و پنجه نرم مي كند. پرسشي كه در برابر همه ما قرار گرفته اينست كه ترور سنندج نشانه چيست؟ و پرسش مهمتر اينست كه در برابر اين جنايات چه بايد كرد؟

   بدون شك، دست زدن به چنين اقداماتي در شرايط كنوني، فقط و فقط نشانه ترس و زبوني و ضعف حكومت سرمايه است. رژيم در مقابل نارضايتي عمومي و گسترش جنبشهاي اجتماعي از جنبش كارگري گرفته تا جنبشهاي زنان و دانشجويان و معلمان و... به تكاپو افتاده  است. رژيم در عكس العمل  به جنبشهاي مردمي، در درجه اول عناصر آگاه و مبارزي كه در صف اول ايستاده اند را آماج قرار مي دهد.  هدفش اينست كه با اين كار، امكان آگاه و متشكل شدن را از توده هاي معترض و به جان آمده سلب كند. و اتفاقي نيست كه اين ترور در كردستان انجام مي شود. سابقه مبارزاتي، فضاي سياسي حاكم كه حاكي از انفراد رژيم است، و گسترش شكل هاي مختلف سازمان يابي اعتراض و مقاومت مردم، كردستان را به يك نقطه ضعف مهم جمهوري اسلامي تبديل كرده است. حكومت مي داند كه اگر در آينده نزديك، جامعه در گير تلاطم هاي بزرگ سياسي شود، كردستان از نخستين مناطقي خواهد بود كه كنترل بر آن را از دست خواهد داد. حكومت با اين ترور و اقدامات مشابه ديگر، دارد خود را براي چنين احتمالي آماده مي كند. پس بهتر است مبارزان جنبشهاي اجتماعي گوناگون نيز از همين امروز خود را آماده تحولات فردا كنند.

قطعنامه مصوب كنطرة نهم حزب كمونيست ايران

درمورد جنبش دانشجويي ايران

چشم انداز و وظايف

1.      بستر شکل گیری وعروج جنبش دانشجویی را بر خلاف جنبشهای اجتماعی دیگر نمی توان به مولفه مادی نیرومندی در جامعه ارجاع داد تا نفع مشترکی که بر این اساس برای " دانشجو" شکل می گیرد را بتوان مبنای ابژکتیو وحدت این جنبش محسوب داشت . بنابراین موقعیت کنونی جنبش دانشجویی در سطح دنیا در گرو فرارفتن این جنبش از مطالبات خاص یک قشر و یک صنف  و ایفای نقشی با خصلت سیاسی بر مبنای مطالبات عمومی  در ابعاد جامعه بوده است. بنا بر این ویژگی پایه ای، جهت گیری سیاسی و محتوای مطالبات جنبش دانشجویی را نمی توان با استنتاج از منافع عینی قشر دانشجو تحصیل نمود. خطوط و گرایشهای موجود در جنبش دانشجویی همواره انعکاسی از صف بندیهای سیاسی و طبقاتی موجود در سطح جامعه بوده اند. بر همین مبنا می توان به این واقعیت اشاره کرد که برخلاف جنبش زنان که زمینه شکل گیری فمینیسم شد و یا جنبش دهقانی که نارودنیسم و سوسیالیزم دهقانی را از دل خود بیرون داد، نیم قرن تاریخ جنبش دانشجویی در سطح جهان نشان می دهد که این جنبش محمل شکل گیری ایدئولوژی و مکتب سیاسی و اجتماعی خاصی نبوده است . مثلا با وجود اینکه گرایش غالب در جنبش دانشجویی در بسیاری از مناطق جهان در مقاطع مختلف چپ و مارکسیستی بوده است اما بر مبنای همان ویژگی فوق الذکر دلیلی ندارد که این قانون در تمام موارد صادق باشد و فی المثل گرایش غالب در بین دانشجویان دراروپای دهه 30 قرن بیستم فاشیزم بوده است و یا در جنبش دانشجویی کشورهای اروپای شرقی در دو دهه پایانی  قرن گذشته ، لیبرالیسم دست بالا را داشته است.