بسوی سوســـــیالیسم

13 آبان میدان کشاکش سه نیرو

همانطور که پیش بینی می شد 13 آبان به میدان کشمکش سه نیرو تبدیل شد. رویکرد قدرت حاکمه از قبل روشن بود، چند روز مانده به 13 آبان مقامات مختلف رژیم نسبت به هرگونه حرکت اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند. "احمد جنتی" امام جمعه موقت تهران، "احمدی مقدم" فرمانده نیروی انتظامی، "علی فضلی" یکی از فرماندهان سپاه پاسداران، "مرتضی تمدن" استاندار تهران، "صالح جوکار"، رئیس بسیج دانش‌‌آموزی و "علیرضا اکبرشاهی"، رئیس پلیس استان تهران هر کدام به نوبه خود اما در یک اقدام هماهنگ نسبت به برگزاری هرگونه تظاهرات اعتراضی در 13 آبان هشدار دادند و اعلام کردند که با هر گونه تجمع غیر قانونی مقابله خواهند كرد.

 در ادامه این تهدید ها گزارشات امروز از تهران حاکی از آن است که اینبار نيروهای ارتش نیز به نيروهای سپاه و بسيج در خیابان ها افزوده شده اند.

دس_ رفیق پریسا با توجه به شرایط جدید سیاسی ایران بدون شک جنبش دانشجویی نیز در مقطعی حساس از تاریخ مبارزات خود به سر می برد، نظر شما درباره این شرایط جدید چیست؟

پریسانصرآبادی: این کاملا درست است که جنبش دانشجویی در مقطع حساسی به سر می برد در واقع می توان چنین گفت که جنبش دانشجویی طی سی سال گذشته و بعد از انقلاب 57 چنین شرایطی را تجربه نکرده است.

اکنون تمام مبارزات طی سه دهه اخیر وارد فاز جدیدی شده اند و مبارزه علیه دیکتاتوری اسلامی در آگاهانه ترین و گسترده ترین شکل آن در جریان است. می توان هدف کلی مبارزه در مقطع فعلی را که به صورت خودبه خودی توسط اقشار و گروه های مختلف مردم پیگری می شود  را جدال با دیکتاتوری حاکم دانست که در عریان ترین شکل خودش پس از یک کودتای انتخاباتی به قدرت رسیده . بنابراین، خواست آزادی ، عمومی ترین خواست و مطالبه ای هست که همه اقشار و طبقات و گروه های مختلف حاضر در این جنبش فراگیر حول آن گرد آمده اند و نیروهای خود را بر مبنای این خواست سازمان می دهند و تاکتیک هایی هم که اتخاذ می کنند همگی بر مبنای این استراتژی عمومی است.

جنبش دانشجویی هم امروز تفاوت مهمی را در شرایط مبارزاتی حس می کند. اگر تا پیش از کودتای انتخاباتی این جنبش دانشجویی بود که به صورت پراکنده و در برهه های مختلف و بدون جهت گیری واحد  علیه نظام اعتراضاتی را سازمان می داد و در واقع سعی می کرد با طرح یک سری شعارها و پوشش دادن خواست های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی  اکثریت خاموش مردم را فعال کند، و توجه شان را به مبارزه و اعتراض علیه دیکتاتوری مستقر جلب نماید، اکنون همه چیز کاملا بر عکس شده است.  در واقع تا پیش از اعتراضات اخیر مردم  این دانشگاه ها بودند که تک صدای اعتراض علیه دیکتاتوری بودند. دانشگاه به بهانه هایی صنفی یا سیاسی شلوغ می شدند. دانشجویان اعتصاب و اعتراض می کردند و گاهی معدودی از مردم به حمایت از آنها تحرکات محدود و مقطعی نشان می دادند و دوباره همه چیز به روال عادی خود بر می گشت. اوج این شکل از اعتراضات دانشجویی را در 18تیر سال 78 ، خرداد 82 و نیز خرداد 85 شاهد بودیم. یعنی اعتراضات دانشجویان در فضای خاموشی فضای عمومی جامعه تک صدایی با پژواکی محدود بود. دانشجویان اعتراض می کردند اما اکثریت مردم از این اعتراضات مطلع نمی شدند. در واقع مبارزه دانشجویان پشت نرده های سبز و گسسته از بدنه اجتماع و دور از مبارزات جنبش های اجتماعی دیگر نظیر جنبش کارگران، زنان معلمان صورت می گرفت و هیچ ارتباط ارگانیک و پیوسته ای میان این مبارزات وجود نداشت. البته نه اینکه هیچ ارتباطی میان جنبش ها نبود، نه! به ویژه چپ دانشحویی همواره این استراتژی پیوستگی با جنبش های اجتماعی دیگر را داشت اما به دلیل اینکه این جنبش ها یا تشکلی نداشتند یا به قدر کفایت توده ای نشده بودند روابط آنها خیلی پراکنده موردی و مقطعی بود.  ...

به مناسبت روز جهانی مبارزه برای لغو مجازات اعدام

روز دهم اکتبر برابر با 18 مهر ماه روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام است. حزب کمونیست ایران که به سهم خود برای الغای مجازات اعدام در سطح جهان مبارزه میکند، به این مناسبت به همه آنهایی که در سنگر مبارزه برای لغو مجازات اعدام تلاش میکنند، درود می فرستد.

مجازات اعدام قتل نفس آگاهانه  است که ارتکاب آن به قدمت وجود دولت های طبقاتی در طول تاریخ زندگی بشر است. توجیه گران و مدافعان این قانون میگویند مجازات اعدام برای دفاع از امنیت عمومی، جلوگیری از ارتکاب جنایت و تامین حقوق شهروندان صورت می گیرد، اما در پس این عبارات فریبکارانه واقعیت های هولناک دیگری نهفته است. در همین نظام سرمایه داری عصر حاضر و در همین صد سال گذشته شمار انسانهایی که بخاطر مخالفت هایشان با دولت های حاکم، بخاطر عقاید و باورهایشان، بخاطر دفاع از حقوق اولیۀ انسانی شان، اعدام و در واقع قتل عام شده اند، هزاران برابر بیش از شمار کسانی است که به دلیل ابتکار جرم و جنایت اعدام شده اند. اعدام افراد عادی با توجیه قانونی در واقع پوششی برای جنایات بمراتب گسترده تری بوده است. بنابراین اگر قرار باشد کسانی بخاطر آدم کشی مجازات شوند قبل از هر کسی بایستی سراغ دولتهایی را گرفت که در چنین مقیاسی، به طور سازمان یافته و آگاهانه به ارتکاب جنایت مشغول هستند. ...

روز دوشنبه 6 مهر ماه دانشگاههای ایران به صورت رسمی فعالیت خود را آغاز کردند و دانشگاه تهران شاهد اعتراض گسترده دانشجویان علیه رژیم اسلامی بود.

روز دوشنبه همزمان با حضور وزرای علوم و بهداشت رژیم برای شرکت در مراسم افتتاحیه آغاز به کار دانشگاههای ایران، هزاران دانشجوی مبارز در دانشگاه تهران دست به تظاهرات زده و علیه رژیم شعار دادند.

دانشجویان معترض در جریان تظاهرات خود در مقابل  کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران سرود "یار دبستانی" را به صورت جمعی خوانده و شعارهای "مرگ بر دیکتاتور"، "دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد"، "دانشجوی زندانی ازاد باید گردد"، "دولت جنایت می کند رهبر حمایت می کند" و "شکنجه، تجاوز دیگر اثر ندارد"، سر دادند.

دانشجویان همچنین در سر در دانشگاه تهران، نیز دست به تجمع زدند که این اقدام آنان با حمایت و همراهی شماری از مردم روبرو شد.

دانشجویان دانشگاه تهران روز یکشنبه نیز در اعتراض به حضور "حداد عادل"،  نماینده مجلس رژیم اسلامی در این دانشگاه دست به تجمع زده و علیه وی شعار داده بودند.

آغاز سال تحصیلی جدید و ضرورت های حاکم بر دور جدید مبارزات دانشجویی!

 دانشجویان سوسیالیست دانشگاه های ایران در مقطعی از مبارزات جنبش دانشجویی و به ویژه بخش چپ آن پا به عرصه نهادند، که چپ دانشجویی، در ضعیف ترین و تدافعی ترین وضعیت خود طی چند سال گذشته به سر می برد و از این رو می توان موجودیت دانشجویان سوسیالیست را محصول یک ضرورت ناب تاریخی در بزنگاهی ارزیابی نمود که می بایست در اوج فشار ها و تهدید های رژیم سرکوب گر اسلامی، مقاومت و هم زمان تعرضی را سامان می داد که حداکثر تلاشش معطوف به جلوگیری از سرخوردگی عمومی دانشجویان به ویژه چپ و نیز تشتت و پراکندگی آنان باشد. چنین بود که حضور صریح و قاطع «سوسیالیست ها» امری تثبیت شده در جنبش دانشجویی گردید.

لذا دانشجویان سوسیالیست همواره با ارائه تحلیل و ترسیم مختصات شرایط در هر برهه، با در نظر گرفتن منافع کل جنبش سوسیالیستی( و نه منافع هیچ سکت و محفلی)، مواضع و عملکرد خود را شفاف و تنظیم نمودند و  چنان که بارها در بیانیه های خود اعلام داشته اند،  از ابتدا تا به این لحظه، حرکت بر مبنای یک استراتژی سوسیالیستی  در جنبش دانشجویی را هم گام با مبارزات جنبش طبقاتی کارگران و جنبش رادیکال زنان و سایر جنبش های اعتراضی با مطالبات دموکراتیک برای پس زدن تعرضات نظام سرمایه و اختناق زاییده دیکتاتوری اعلام داشته اند.   ...

بمناسبت آغاز سال تحصیلی (1389- 1388)

امسال در شرایطی به پیشواز سال تحصیلی جدید می رویم که جامعه ایران رویدادهای سیاسی مهمی را از سر گذرانده است. دانشجویان، دانش آموزان، استادان و معلمان ایران خود در مرکز این رویدادها قرار داشتند.

خیزش توده ای روزهای بعد از کودتای انتخاباتی 22 خرداد بار دیگر پرونده قدرت سیاسی را به روی جامعه باز کرد، ناآگاه ترین اقشار جامعه را بطور مستقیم یا غیر مستقیم به دخالت در سیاست کشاند، رقابت و کشمکش جناح ها بر سر نتایج انتخابات را به بحرانی حکومتی تبدیل کرد و تاثیرات عمیق و ماندگاری بر فضای جامعه بر جای گذاشت. مردم ایران که فرصتی یافتند تا در ابعاد توده ای فوران خشم فروخورده خود علیه حاکمیت سی ساله رژیم را به نمایش بگذارند در این دوران درس ها و  تجارب گرانبهایی آموختند.

در متن این تحولات به دلیل فقدان یک رهبری رادیکال و انقلابی که بازتاب خواستها، امیال و انگیزه مردم رنجدیده و خشمگین ایران باشد، به دلیل نبود صف طبقاتی مستقل طبقه کارگر، به دلیل نارسائی در سازمانیابی دیگر جنبش های رادیکال اجتماعی، رهبری خیزش توده های مردم عملا و بطور عینی به دست جریان موسوی-کروبی و طیف اصلاح طلبان حکومتی افتاد. این جریان ضد انقلابی  که به برکت سهیم بودن در حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی طی سالها توانسته بود امکانات وسیع مادی، تبلیغاتی، سازمانی و کادر انسانی را برای پیشبرد پروژه اصلاح جمهوری اسلامی فراهم کند، با اتکا به تمام این امکانات تلاش کرد تا خیزش توده های مردم را در جهت اهداف بورژوائی خود به کنترل در آورد. ...

آرش: شما جزو کدام دسته بوديد؟ شرکت در انتخابات يا تحريم؟ چرا؟

صلاح مازوجی:
آن دسته از احزاب و نيروها و افرادی که به مردم فراخوان شرکت در انتخابات رژيم را دادند، در واقع با اين سياست خود عملا به رژيم جمهوری اسلامی و انتخاباتش مهر مشروعيت کوبيدند. اين جريانات در اين شرايط بحرانی که رژيم برای بقای خود بيش از هر زمان ديگری به کشاندن مردم به پای صندوق ها و "کسب مشروعيت" نياز داشت به ياری جمهوری اسلامی شتافتند. جمهوری اسلامی که مدتهاست رابطه اش را با مردم اساسا بر مبنی سرکوب تعريف کرده است، برای حدادی کردن ماشين سرکوبش، برای اعتماد بنفس دادن به نيروهای سرکوبگرش و تداوم سرکوب لجام گسيخته به کشاندن مردم به پای صندوق ها رای نياز داشت، جرياناتی که فراخوان شرکت در انتخابات رژيم را دادند عملا به حدادی کردن ماشين سرکوب رژيم عليه مردم کمک رساندند. تکليف ما با اين دسته از احزاب و گروهها روشن است، موضع شرکت در انتخابات يک موضع ارتجاعی است، اين جريانات را ارتجاعی می دانيم.
اما موضع ما فراتر از تحريم انتخابات بود. ما از ابتدای سرکار آمدن جمهوری اسلامی با کليت اين رژيم سياسی و با کليه ساختارهای حاکميت آن مخالف بوده ايم بنابراين هر موضع و سياستی را که بنحوی تداعی کننده مشروعيت دادن به نظام جمهوری اسلامی باشد را نادرست می دانيم. از اين لحاظ سياست و موضع تحريم انتخابات نادقيق است و موضع ما را بطور کامل بيان نمی کند. سياست تحريم اگرچه مشروعيت انتخابات در نظام جمهوری اسلامی و يا انتخابات معينی  را رد می کند اما بطور تلويحی به مشروعيت کليت رژيم و ساختارهای حاکميت آن مهر تاييد می زند، يا حداقل اين معنی را هم به ذهن تداعی کند. سازمان يا حزبی که انتخابات را تحريم می کند ناگفته پيش شرط هايی را جلو پای جمهوری اسلامی می گذارد که اگر جمهوری اسلامی به آن شرايط تن دهد لابد آن حزب يا سازمان موضع تحريم را پس می گيرد. در صورتيکه برای ما پيش شرط يک انتخابات واقعا آزاد سرنگونی جمهوری اسلامی است. شما می توانيد تصور کنيد هر کدام از پيش شرط های برگزاری يک انتخابات آزاد يکی از پايه های حاکميت جمهوری اسلامی را ويران می کند. با اين توضيحات خواستم بگويم که سياست تحريم  موضع ما را به بطور کامل و دقيق بيان نمی کند. با اينهمه ما در تبليغ حول اين مسئله مته به خشخاش نزديم چون می دانيم بخشی از نيروهای چپ که موضع تحريم را دارند توهمی به کليت اين رژيم ندارند شايد برای اين بخش از نيرو ها، سياست و يا مقوله "تحريم" به يک اغماض يا عدم دقت و اشتباه مصطلح در ادبيات سياسی آنان تبديل شده است.  ...

گرامی یاد یازده شهریور سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران

یازدهم شهریور سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران است. 26 سال پیش در چنین روزی، حزب کمونیست ایران، در یک کنگرۀ موُسس بنیان گذاری شد و رسما موجودیت خود را اعلام نمود.جریانات تشکیل دهنده  حزب، از اعضاء و فعالین کومه له، سازمان اتحاد مبارزان کمونیست، بخشی از سازمان پیکار در راه آزادی طبقۀ کارگر، بخشی از چریکهای فدایی خلق ایران وبرخی دیگر از جریانات خط 3 بودند . پیوستن به حزب کمونیست ایران با استقبال عمومی در صفوف کومه له روبرو شد و از آن موقع تاکنون مبارزین کومه له د رکردستان، با سربلندی وامید پرچم این حزب را همراه با دیگر همرزمانشان برافراشته نگاه داشته اند.

 با اعلام تاسیس حزب کمونیست ایران، جریانی که از چند سال پیش از آن، در جنبش کمونیستی ایران برآرمان رهایی بخش طبقۀ کارگر، بر لزوم تشکل مستقل طبقۀ کارگر، بر اهداف وخواستهای این طبقه پای فشرده بود وکارگران را به مبارزۀ مستقل وانقلاب طبقاتی خود فراخوانده بود،  نه فقط آنچه راکه تا آن زمان بدست آورده بود، تثبیت کرد، بلکه مسیر پیشروهای هر چه بیشتر را هم هموار نمود. این نقطۀ آغازی بود در راهی که طبقۀ کارگر میتواند و باید پیروزمندانه بپیماید تا از طبقۀ استثمار شونده ومحروم این جامعه به طبقۀ حاکم گذر کند. و با بدست گرفتن اهرم های قدرت سیاسی، بنیان جامعۀ طبقاتی را زیرورو سازد وسرانجام به تمام مصائب موجود اجتماعی، ستم ها، نابرابری ها، تبعیض واستثمار انسان توسط انسان خاتمه دهد.

در سالروز تاسیس حزب کمونیست ایران یاد و خاطرۀ تمامی رفقای پیشرو و کمونیستی را گرامی بداریم که در میدان مبارزۀ طبقاتی علیه نظام ستم و سرکوب سرمایه داری در ایران مبارزه کردند و در راه رسیدن به اهداف وآرمانهای طبقاتیشان جان خود را فدا کردند. همچنین یاد وخاطرۀ فداکاریهای رفقا وهمرزمانی را ارج بگذاریم که در صفوف حزب کمونیست ایران چه در زندان و زیر وحشیانه ترین شکنجه ها  بر چوبه دار و یا در برابر جوخه آتش دژخیمان جمهوری اسلامی، و چه در سنگرهای رزم انقلابی در کردستان و مبارزه مسلحانه در صفوف نیروی پیشمرگ کومه له  در نبرد و پیکار رودر رو با دشمن ،  برای هموار کردن راه مبارزۀ طبقۀ کارگر و تحقق اهداف این طبقۀ اجتماعی جانبازی کردند و جان وزندگی و هستی شان را در این راه فدا نمودند. جا دارد در این روز در برابر عزم و ارداۀ پولادین مبارزان کمونیستی که با تلاش و مبارزۀ مداوم وبی امانشان درکارخانه وکارگاه و در شهر و روستا در سراسر ایران و در میدانهای مبارزۀ عادلانه وانقلابی در کردستان پرچم سرخ سوسیالیسم را با سربلندی وافتخار به اهتزاز در آورده اند، مراتب احترام و ارادت عمیق خود را بجا آوریم.

مشاهده دورنمای رشد جنبش چپ دانشجویی در حركات امروز رژیم  

اظهارات مقامات رژیم جمهوری اسلامی طی چند روز گذشته به ویژه سخنان خامنه ای نشان می دهد كه سران حكومت در آستانه بازگشایی دانشگاهها به شدت نگران بروز اعتراضات دانشجویی و سرایت آن به كل جامعه است.

"خامنه اى"، كه هفته گذشته نیز نسبت به بروز اعتراضات در دانشگاهها هشدار داده بود، روز یكشنبه 8 شهریور ماه در جریان سخنرانی در جمع شماری از اساتید، اعضای هیئت های علمی و روساى دانشگاه ها، با ابراز نگرانى از تحصیل دو میلیون دانشجو در رشته هاى علوم انسانى گفت: آموزش علوم انسانى در دانشگاه ها منجر به ترویج شكاكیت و تردید در مبانى دینى و اعتقادى خواهد شد.

رهبر جمهورى اسلامى گفت: بسیارى از علوم انسانى مبتنى بر فلسفه هایى است كه مبانى آنها مادیگرى و بى اعتقادى به تعالیم الهى و اسلامى است و آموزش این علوم موجب بى اعتقادى به تعالیم الهى و اسلامى مى شود.

خامنه ای از دولت "احمدى نژاد"، مجلس شوراى اسلامى و شوراى عالى انقلاب فرهنگى خواست تا به گفته وی، این موضوع را مورد توجه جدى قرار دهند.

ابراز نگرانی جدید خامنه ای در خصوص وضعیت دانشگاهها در حالی است كه شماری از مسئولان رژیم از جمله فرماندهان سپاه پاسداران نیز طی هفته های اخیر در چندین مورد نسبت به بازگشایی دانشگاهها و بروز اعتراضات دانشجویی هشدار داده اند.

به مناسبت ٢٨ مرداد، ٣٠مين سالگرد حمله رژیم به کردستان

28 مرداد سالروز صدور فرمان حمله خمینی به کردستان است. 30 سال پیش در چنین روزی رژیم جمهوری اسلامی در حالی که هنوز بيش از چند ماه از عمرش نمی گذشت، همه امکاناتی را که از رژیم شاه به ارث برده بود و طی این مدت کوتاه توانسته بود آنها را بازسازیی کند، برای سرکوب مردمی که در کردستان از دستاوردهای انقلاب خود دفاع میکردند به کار گرفت.

کردستان در شرایطی مورد هجوم رژیم اسلامی قرار گرفت که یک دوره چند ماهه آزادی از یوغ دیکتاتوری رژیم پهلوی را تجربه می کرد. احزاب سیاسی آزادانه فعالیت می کردند، سازمان های مدنی کم کم شکل می گرفتند، در پاره ای از شهرها شوراهای برخاسته از مبارزات توده ای زمام امور مردم را در دست داشتند، ارتکاب جرم و جنایت در مقایسه با همه حیات این جامعه به حداقل خود رسیده بود. فرهنگ و اخلاقیات پیشرو ریشه دوانده بودند و آگاهی و شعور سیاسی عمومی به سرعت ارتقا یافته بود، ابتکارات توده ای برای التیام آسیب های اجتماعی و زخم هایی که حکومت پهلوی بر پیکر این جامعه وارد کرده بود، به کار افتاده بودند. انسان دوستی و شور و شوق انقلابی در سرتاسر این جامعه موج می زد.

اما در عین حال نگرانی از مخاطراتی که در کردستان و در سطح سراسری در شرف  تکوین بودند کم کم پیدا میشد. رژیم تازه به قدرت رسیده در همان روزهای نخست پس از قیام 22 بهمن، چشمه هایی از نیات واقعی خود را به مردم نشان داده بود. نخستین بهار آزادی مردم را در شهر سنندج به خون کشیده بود، توطئه چینی، تهدید و خط و نشان کشیدن های پی درپی، تقویت عناصر مرتجع و پشتیبانی از پس مانده های ارتجاع فئودالی، نا امن کردن محیط شهرها از طریق استقرار کمیته های مسلح وابسته به رژیم، همه اینها بوی خطری را که در راه بود به مشام مردم کردستان رسانده بودند.