اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران در محکومیت حمله به صف کارگران نیشکر هفت تپه

صبح روز پنجشنبه 26 اردیبهشت ماه تجمع کارگران نیشکر هفت تپه در شهرستان شوش مورد یورش نیروهای رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفت. حمله به صف کارگران معترض از چند روز پیش تدارک دیده شده بود و به همین منظور نیروهای گارد ویژه سرکوب از شهرهای دیگر استان خوزستان به شهر شوش اعزام شده بودند.

اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه در اعتراض به روند تعطیل شدن این واحد تولیدی و بیکار سازی دسته جمعی کارگران آن و نیز عدم پرداخت سه ماه حقوق معوقه از 16 اردیبهشت ماه سال جاری آغاز شد. مدیران این واحد با پرداخت نکردن حقوق معوقه کارگران و قطع آب مزارع نیشکر کارگران را تحت فشار قرار دادند تا بدین وسیله خشک شدن مزارع و توقف تولید در شرکت را به گردن کارگران بیاندازند. در حالی که سرمایه داران و دولت به سادگی سرمایه خود را از بخشی به بخش سود آورتری دیگر منتقل می کننند و جریان انباشت سرمایه خود را ادامه می دهند، با این گونه بیکار سازیهای گسترده سرنوشت معیشت هزاران خانواده کارگری با آینده نامعلوم روبرو می سازند.

کارگران نیشکر هفت تپه شش روز متوالی در مقابل فرمانداری شهرستان شوش تجمع کردند و خواستار رسیدگی به مطالبات خود شدند. حمله نیروهای مسلح رژیم به صف کارگران هنگامی آغاز شد که این کارگران قصد داشتند از محل فرمانداری به سمت بازار شهر به شیوه ای آرام راهپیمایی کنند و صدای اعتراض خود را به گوش همه مردم شهر برسانند. اما ماموران انتظامی و گارد ویژه به صفوف آنها یورش برده و کارگران و خانواده هایشان را مورد ضرب و شتم قرار دادند و کار را به جایی رساندند که با خودروهای خود به صفوف کارگرانی که جز مشت هایی گره کرده و گلوی پر از فریاد چیزی دیگری نداشتند، حمله ور شدند. خبرها حاکیست که در این جریان شماری از کارگران زخمی شده اند.

حزب کمونیست ایران بار دیگر پشتیبانی خود را از مبارزات حق طلبانه کارگران شرکت نیشکر هفت تپه اعلام می کند و حمله نیروهای سرکوبگر را به صف کارگران معترض به شدت محکوم می نماید.

مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه سنگری از مبارزات سراسری طبقه کارگر ایران است که در مقابل یورش سرمایه داران و رژیم حامی آنها به سطح معیشت و حقوق ابتدایی خود دست به مقاومت زده اند. حمله به صف کارگران معترض در شرایطی آغاز شد که رژیم بیم آن داشت پشتیبانی از مبارزات کارگران نیشکر هفت تپه به بخشهای دیگر طبقه کارگر در خوزستان و بقیه نقاط ایران گسترش یابد. همین واقعیت نشان می دهد که نقطه ضعف رژیم در کجاست و یگانه راه وادار کردن سرمایه داران و رژیم حامی آنها به عقب نشینی در مقابل خواستهای طبقه کارگر سراسری شدن این همبستگی طبقاتی است.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

‏26 اردیبهشت ماه 1387

فقر و گرسنگی و نداری کودکان در زیر سلطه‏ی نظام‏های سرمایه‏داری!

شباهنگ راد
اوج شقاوت، بی‏رحمی و جنایت سرمایه را می‏توان در تصاویر فوق مشاهده نمود. همه جا کودکان به چنین وضعِ دهشتناکی روبرو می‏باشند و دنیای آنان، دنیای کودکی نیست؛ دنیای شادی و نشاط و سر زندگی نیست؛ دنیای فقر و بدبختی و به‏هرز رفتن زندگی‏شان در زیر سلطه‏ی نظام‏های به‏اصطلاح متمدن، پیشرفته و دولت‏های حامی آنان می‏باشد. این وضعیت دیگر برای آنان قابل تحمل نیست؛ به صدها دلیل، از جمله از گرسنگی و بی غذائی مفرط می‏توان استخوان‏های‏شان را شمرد و بی آبی دیگر رمقی برای آنان بر جای نه‏گذاشته است. هزاران نفر روزانه دارند تلف می‏شوند و لاشخورها هم منتظر از کار افتادن ضربان قلب‏شان می‏باشند. کسی بداد آن‏ها نمی‏رسد و به‏اصطلاح نهادهای حمایتی و قطع‏نامه‏ها هم در این دنیای سراسر ظلم کارساز نیست.
بنایه گفته‏ی خودی‏های‏شان یعنی سازمان ملل متحد – یونیسف، روزانه بیش از ۲۶ هزار کودکِ زیر ۵ سال دارند به‏دلائل متفاوت می‏میرند؛ حدود ۲۹۰ هزار کودک زیر ۱۵ سال در سال گذشته، جان‏شانرا از دست داده‏اند و بیش از ۲ میلیون نفر دیگر، به‏دلیل ابتلاء به بیماری ایدز دارند با مرگ دست‏و‏پنجه نرم می‏کنند؛ از هر ۵ نفر، ۱ نفر به آب آشامیدنی سالم و تقریباً نیمی از آنان به فاضلاب بهداشتی دسترسی ندارند؛ هم‏چنین ۲ میلیون نفر به‏دلیل بیماری اسهال از بین رفته‏اند و ۲ میلیون نفر دیگر مجبور به خودفروشی هستند؛ ۲۷۵ میلیون کودک در معرض خشونت‏های خانوادگی قرار دارند و ۱۲۶ میلیون کودک در سطح جهان، شغل‏های مخاطره‏آمیز دارند.
در دنیای امروزی و در دنیای به‏اصطلاح متمدن، آمار و ارقامِ مرگ و میر کودکان به هزاران و میلیون‏ها رسیده است و بی‏تردید نمی‏تواند نمایان‏گر تمامی آن واقعیاتی باشد که امروزه کودکانِ سرتاسر جهان با آن مواجه‏اند.

سه منبع و سه جزء مارکسيسم

آموزش مارکس خصومت و کينه عظيم تمام علم بورژوازى (چه فرمايشى و چه ليبرال) را، که به مارکسيسم بمثابه چيزى شبيه به يک "طريقت ضاله" مينگرد، در تمام جهان متمدن، عليه خود برميانگيزد. روش ديگرى هم نميتوان انتظار داشت، چه در جامعه‌اى که بناى آن بر مبارزه طبقاتى گذاشته شده است، هيچ علم اجتماعى "بى‌غرضى" نميتواند وجود داشته باشد. به هر تقدير تمام علم فرمايشى و ليبرال، مدافع بردگى مزدورى است و مارکسيسم عليه اين بردگى جنگ بى‌امانى را اعلام نموده است. انتظار اين که در جامعه بردگى مزدورى، علم بيغرض وجود داشته باشد ساده لوحى سفيهانه و در حکم اين است که مسأله مربوط به افزايش دستمزد کارگران و تقليل سود سرمايه، از کارخانه داران انتظار بى‌غرضى داشته باشيم.

ولى مطلب به اينجا خاتمه نميپذيرد. تاريخ فلسفه و تاريخ علم اجتماع با صراحت تام نشان ميدهد که در مارکسيسم چيزى شبيه به "اصول طريقتى" به مفهوم يک آموزش محدود و خشک و جامدى که دور از شاهراه تکامل تمدن جهانى بوجود آمده باشد نيست. برعکس، تمام نبوغ مارکس همانا در اين است که به پرسشهايى پاسخ ميدهد که فکر پيشرو بشر قبلا آن را طرح کرده است. آموزش مارکس بمثابه ادامه مستقيم و بلاواسطه آموزش بزرگترين نمايندگان فلسفه و علم اقتصاد و سوسياليسم بوجود آمده است.

علت قدرت بى انتهاى آموزش مارکس درستى آن است. اين آموزش کامل و موزون بوده و جهان بينى جامعى به افراد ميدهد که با هيچ خرافاتى، با هيچ ارتجاعى و با هيچ حمايتى از ستم بورژوازى آشتى پذير نيست. اين آموزش وارث بالاستحقاق بهترين انديشه‌هايى است که بشر در قرن نوزدهم بصورت فلسفه آلمان، علم اقتصاد انگلستان و سوسياليسم فرانسه بوجود آورده است.

ما روى اين سه منبع که در عين حال سه جزء مارکسيسم است اکنون مکث خواهيم کرد.

افق جنبش كارگری در سال 87

محمد حسین، نشریه جنبش كارگري

موقعیت کنونی جنبش کارگری

برای بررسی افق جنبش کارگری در سال 87 ضروری است ابتدا نگاهی به روند مبارزه طبقاتی در چند ساله اخیر داشته باشیم. بدون نگاه واقعی به موقعیت جنبش کارگری،قادر نخواهیم بود افق واقعی آنرا ببینیم و در نتیجه تبیین ما از افق جنبش کارگری در آینده و سال 87 به دور از واقعیت خواهد بود. پس از دو دهه رکود وخفقان شدید از سال 60 تا 87 ، جنبش کارگری بار دیگر به حرکت درآمد و به صحنه آمد. طی این چند سال شاهد دهها اعتصاب و اعتراض کارگری بوده ایم. در نتیجه این اعتراضات و اعتصابات زمین زیر پای سرمایه داران لرزید و از هر امکانی استفاده نمودند تا بار دیگر این جنبش را به عقب برانند. اما دیگر دوران سرکوبهای سیاه دهه 60 سپری شده و نمی توانند روزانه دهها نفر را قتل عام کنند. مبارزه طبقاتی به پیش رفته و دست آوردهایی داشته است. پس از مراسم سال83 در سقز و تهاجم به آن دور جدیدی از مبارزه برای ایجاد تشکلهای طبقاتی آغاز شد و در جریان این کشاکش طبقاتی چندین کمیته کارگری ایجاد شد و فعالین جنبش کارگری بیشتری به صحنه آمدند. کمیته پیگیری ... و کمیته هماهنگی ... اتحاد کمیته های کارگری، شکل گرفتند و سندیکای شرکت واحد بدون مجوز موجودیت خود را اعلام نمود و اعتصاب بزرگی را در تهران انجام داد. تعدادی چهره های علنی و نیمه علنی فعالین کارگری به صحنه آمدند و مراسم روز جهانی کارگر از خانه ها بیرون آمد و در خیابانها برگزار گردید. شکل گیری شورای همکاری تشکلها و فعالین کارگری یکی دیگر از دست آوردهای جنبش کارگری در این دوران بود. تعداد اعتصابات کارگری و اعتراضات خیابانی آنها در این چند سال رشد قابل توجهی داشته و چند گام حکومت سرمایه داران را به عقب راند. کارگران نیشکر هفت تپه پس از اعتصاب بزرگشان تلاش نمودند تا سندیکای خود را ایجاد نمایند،که با بازداشت نمایندگانشان روبرو شدند. همه اینها بیانگر رشد تضادهای طبقاتی است،اما ضروری است ببینیم پیشروی جنبش کارگری به چه مدارجی رسیده و در چه موقعیتی قرار داریم. آیا در دوران اعتلای انقلابی هستیم؟آیا توازن قوا به ما اجازه می دهد تا تاکتیکهای تعرضی را در دستور کار قرار دهیم؟آیا سطح مبارزه کارگران از مدار سرمایه داری فراتر رفته؟چه درصدی از کارگران وارد مبارزه عملی وسیعی شده اند؟و بالاخره آیا طبقه کارگر در تمام جبهه ها وارد نبرد با سرمایه داری شده است؟

بیانیه دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای سراسر ایران به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

" امروز روز اول ماه مه عید رنجبران جهان است. امروز روزی است که رنجبران قدرت تشکیلاتی و اراده دفاع از حقوق و منافع طبقاتی خود را ظاهر می سازند. امروز در سراسر جهان، رنجبران کار را ترک می گویند و روز کار را جشن می گیرند. ..شعار انقلابی و سرود های بین المللی رنجبران تمام جهان را به تکان در می آورد... " هشتاد سال پیش در اول ماه مه ۱۳۰۷، حزب کمونیست وقت ایران در اعلامیه ای از کارگران و رنجبران ایران خواست که به مبارزه ی جهانی کارگران جهت احقاق حقوق خود بپيوندند . پس از گذشت اين هشتاد سال و وقوع رويدادها و تحولات اساسي در جامعه ايران ،  زنجيره مبارزات افتخارآميز و درخشان جنبش کارگري در ايران با نيرويي  بسي افزونتر ، صفوفي در هم فشرده تر و خود آگاهي اي به مراتب صيغل يافته تر کماکان ادامه دارد . امروزه به يمن مبارزات جنبش کارگري در ساليان اخير و به طور ويژه فعالين کارگري شهر سقز از سال 1383 ،  در خواست برگزاري مراسم غير دولتي و مستقل روز جهاني کارگر به خواسته اي تثبيت شده در اين جنبش بدل گشته است . کارگران در ايران در هرکجا که امکانش را بيابند راسا به اجراي حکم جهاني طبقه کارگر در مورد روز اول ماه مه يعني تعيين شدن آن به عنوان " روز کارگر " ، تعطيلي اين روز و  آزادي کارگران در انتخاب نوع برگزاري مراسم اين روز بر اساس تشخيص خود اقدام مي نمايند . برگزاري مراسم روز اول ماه مه بي ترديد لحظه اي در روند مبارزات بي وقفه طبقه کارگر است اما تاريخي که در پشت اين مناسبت جريان دارد و با خون و افتخار در هم آميخته است و جنبه و جايگاه نمادين اين روز ، به آن ارزشي ويژه و منحصر به فرد بخشيده است . " رزاي سرخ " در اين باره چه گويا و شفاف توضيح مي دهد  : " در حقيقت، چه می توانست به کارگران شهامت و ايمان بيشتری در قدرت خودشان بدهد تا يک توقف کار توده ای که آنها خودشان آنرا انتخاب کرده باشند؟ چه می توانست شهامت بيشتری به بردگان ابدی کارخانه ها و کارگاه ها بدهد تا فراخواندن گردانهای خودشان؟ پس ايده جشن پرولتاری بسرعت پذيرفته شد، و از استراليا، آغاز به گسترش در ديگر کشورها کرده تا سرانجام تمام جهان پرولتاری را فتح کرد... جشن گرفتن روز اول [ماه] مه بسادگی يک بار کافی بود، تا اينکه هر کس بفهمد و حس کند که روز اول [ماه] مه بايد يک نهاد سالانه و پيگير باشد... اولين [خواست اول ماه] مه پذيرش هشت ساعت در روز مطالبه کرد. ولی حتی پس از رسيدن به اين هدف، روز [اول ماه] مه از بين نخواهد رفت. تا زمانيکه مبارزه کارگر بر ضد بورژوازی و طبقه حاکم ادامه دارد، تا زمانيکه همه مطالبات پذيرفته نشده اند، روز [اول ماه] مه نموده سالانه اين مطالبات خواهد بود. و وقتي که روزهای بهتری سر زنند، وقتيکه طبقه کارگر جهان رستگاريش را بدست آورد- آنگاه هم بشريت احتمالاً روز [اول ماه] مه را به افتخار مبارزات تلخ و رنجهای بسيار گذشته جشن خواهد گرفت... " ( " منشاء روز اول ماه مه چه هستند ؟ " ، رزا لوکزامبورگ )

ما در اين بيانيه ابتدا مي کوشيم تا به اين سوال و دغدغه بپردازيم که چرا اول ماه مه تنها عيد جهاني " کارگران " ( در معناي يک صنف و قشر خاص اجتماعي ) و سوسياليستها نيست و عيد تمام انسانهاي آزادي خواه و برابري طلب راستين و همه انقلابيون و تحول خواهان هم هست و اينکه چرا هر فعال سياسي و روشنفکري که مثلا با مبارزات جنبش دانشجويي سروکار دارد و پيشروي و تعقيب پيگيرانه و بي تخفيف مطالبات دموکراتيک  اين جنبش را امر و نقطه عزيمت و وجه همت خود قرار داده ، مي تواند اول ماه مه را جشن خود بداند و در آن سهيم گردد ؟  و نيز اين سوالات که آيا اين مساله تنها مي تواند ناشي از انگيزه هاي ذهني اي مانند همراهي و همدردي با محرومين جامعه و يا ترجيح ايدئولوژيک و يا پيروي از رنگ و بوي هميشه " چپ " جنبش دانشجويي و يا توجه به کارگران و استعداد و انگيزه بيشتر کارگران براي اعتراض به وضع موجود به دليل جايگاه فرودست آنان در سطح جامعه و ... باشد و يا مبناي عيني دارد و بايد به عنوان مقوله اي استراتژيک از سوي فعالين راديکال جنيش دانشجويي ( و ساير جنبشهاي دموکراتيک ) و روشنفکران انقلابي مورد توجه قرار گيرد ؟

اطلاعیه کمیته‌ خارج کشور حزب کمونیست ایران به‌ مناسبت اول ماه مه

کارگران! انسانهای آزاده!

  پیشاپیش فرا رسیدن اول ماه مه، روز جهانی کارگر را به شما زنان و مردان کارگر و همه انسانهای آزادیخواه تبریک می گوئیم. به این امید که با اتکاء به تجارب سالهای گذشته، رژه جهانی روز کارگر را به میدان مبارزه طبقاتی مان به وسعت تمام جهان علیه بربریت نظام ظالمانه سرمایه‌داری تبدیل کنیم.

اول ماه مه روز اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران در شرایطی برگزار می شود که بربریت نظام سرمایه داری در سراسر جهان فقر و بیکاری، تبعیض و نابربری سیاسی اقتصادی، جنگ و آوارگی را بر میلیاردها انسان اعم از پیر و جوان و زن و مرد تحمیل کرده و هر روز بیش از گذشته بر ابعاد تباهی جمسی و روحی مردم زحمتکش افزوده می شود. جهانی که براساس رنج و کار کارگران و محرومان جامعه سرپای ایستاده، بیش از هرزمانی به یک جهنم غیرقابل تحمل برای اکثریت ساکنان کره زمین تبدیل شده است.

طبقه کارگر در ابعاد بین المللی و در تمام جبهه های نبرد طبقاتی علیه نظام سرمایه داری و علیه سرکوب و استثمار بی حصار و توحش و بربریت جهانی حاصل از این مناسبات ظالمانه، به مبارزه برخاسته و به همراه جنبش میلیونی مبارزه علیه جنگ امپریالیستی و علیه پیامدهای ویرانگر سیاستهای نئولیبرالی نمونه های درخشانی را به نمایش گذاشته است.

کارگران ایران خود را متعلق به این صف گسترده جهانی نبرد علیه نظام سرمایه داری دانسته و در ایران نیز علیه دولت جمهوری اسلامی به مبارزه برخاسته که با اتکای به دستگاه گسترده و مافیایی سپاه پاسداران سیاست سرکوب، اختناق و دیکتاتوری و سرکوب وحشیانه مبارزه کارگران، زنان، دانشجویان و همه نداهای حق طلبانه صحنه سیاسی جامعه را بی محابا پیشبرده و با زندانی کردن رهبران و فعالین کارگری، شکنجه و اعدام هزاران مبارز انقلابی، سنگسار نمودن صدها زن مبارز و ستمدیده و محروم کردن کارگران، زنان و همه جنبش های اجتماعی از حق اعتراض و تشکل، تلاش می کند که اعتراض گسترده و عمومی مردم آزادیخواه ایران را خاموش کند.

کارگران مبارز، سازمانهای مدافع حقوق کارگری!

مبارزه بی امان و متحدانه جنبش کارگری و سایر جنبشهای پیشرو و حرکتهای انقلابی در داخل ایران برای آنکه بتواند رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی را به عقب رانده و وادار به قبول حقوق جهانشمول کارگری نماید، به حمایت و همبستگی شما هم طبقه ایهای خود در ابعاد گسترده نیازمند است. حمایت شما همرزمان کارگر در کشورهای مختلف و از جمله در فراخوانهای سراسری سازمانهای بین المللی مدافع حقوق کارگری تاکنون نیز تاثیرات مثبت و انکارناپذیری بر روند روبه رشد جنبش کارگری و سایر جنبشهای پیشرو و آزادیخواه در ایران داشته است، اما برای به عقب راندن رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی و برای تحمیل مطالبات کارگری و آزادی فعالین کارگری و مبارزین دربند، ضروری است اعتراض عمومی علیه این رژیم دیکتاتور را گسترده تر و جدی تر دنبال نمائیم.

بگذار در روز اول ماه مه همصدا با صف قدرتمند میلیاردها کارگر مزدی در سراسر جهان صدای اعتراض علیه نظم واژگون سرمایه داری را رساتر کرده و عزم و اراده مشترکمان برای بنیاد نهادن جهانی فارغ از هرگونه ستم را به نمایش بگذاریم.

زنده باد اول ماه مه!

زنده باد اتحاد و همبستگی جهانی کارگران!

زنده باد سوسیالیسم!

کمیته‌ خارج کشور حزب کمونیست ایران

در آستانه اول مه 1387

حمید قربانی

 اول ماه مه، روز جهانی کارگر در پیش است. طبقه کارگر ایران و نیروهای باورمند به قدرت طبقه کارگر برای رهبری کردن جامعه به سوی یک جامعه بدوراز استثمار و تضادها و تناقض های موجود، با دادن بیانیه و نوشته خود را برای برگزاری هر چه با شکوهتر آن آماده می کنند. صف مقابل یعنی سرمایه داران و دولتشان نیز بیکار ننشسته اند و دارند دسیسه چینی می کنند. آنها از یک طرف با حمله به سفره خالی کارگران، آنان را هر چه بیشتر در مضیقه اقتصادی قرار می دهند و از طرف دیگر کارگران شرکت کننده در مراسم سال قبل را محکوم به دادن جریمه و شلاق می کنند و می خواهند هزینه شرکت در مراسم های مستقل با خواست ها وبرنامه های طبقاتی کارگران را بالا ببرند. به نظر می رسد که هم کارگران وحامیانش و هم سرمایه داران و دولتشان، خود را برای یک رویاروئی مهم  بویژه برای  طبقه کارگر در یک مقطع تاریخی حساس , آماده می کنند.

زمین لرزه ای که در پیشارو داریم از مدتی قبل علائم خود را اعلام نمود. سرمایه و رژیم پس ازرسوائی رئیس  جمهورش  در دانشگاه پلی تکنیک و تحمل شکست در دانشگا ه های شمال و عقب نشینی در برابر ارادۀ کارگران مبارز و مصمم کارخانه و مزارع نیشکر هفت تپه و تن دادن به اجراء برخی از خواست های این اعتصابیون از آن جمله تغییر مدیریت و پرداخت حقوق و مزایا، به دانشگا ه ها حمله برد.  چرا که  چپ مارکسی- لنینیِ کارگر محور دیگر نه چون شبحی بلکه به مثابه یک واقعیت مادی و ملموس، می رود که وحدت حوزه و دانشگاه را به وحدت دانشکاه و جامعه و بویژه دانشجو و طبقه کارگر تبدیل نماید. دولت نظامی- امنیتی سرمایه این یورش را درآستانه برگزاری مراسم 16 آذر انجام  داد و با  دستگیر و زندانی و شکنجه کردن بیش از50 از نفر از دانشجویان چپ و سوسیالیست وبه قصد نابودی آن و از طرف دیگر با اجرای حکم قرون وسطائی شلاق برای کارگران سنندج به جرم شرکت در تظاهرات اول ماه مه و سپس اعلام حکم موقت برای محمود صالحی، فعال و یکی از شجاعترین رهبران عملی جنبش کارگری ایران، درست چند روز قبل از اتمام یک سال زندان، آنهم درست به جرم فراخوان و شرکت در اولین مراسم توده ای و علنی و مستقل در دوره اخیر اول ماه مه، آنهم نه در کوه و بیابان و یا در سالن های سربسته، بلکه در عمومی ترین مکان، درپارک شهرستان سقز، اراده و تصمیم سرمایه داران را در عقب نشاندن طبقه کارگر در برپانی مستقل  روز جشن جهانی اش، به جامعه اعلان نمود.